Warning: mysql_query(): No such file or directory in /home/gbinka/public_html/151/151/151/wp-content/plugins/html-templates/htmlTemplates.php on line 21

Warning: mysql_query(): A link to the server could not be established in /home/gbinka/public_html/151/151/151/wp-content/plugins/html-templates/htmlTemplates.php on line 21

Warning: mysql_fetch_array() expects parameter 1 to be resource, boolean given in /home/gbinka/public_html/151/151/151/wp-content/plugins/html-templates/htmlTemplates.php on line 25

Warning: mysql_query(): No such file or directory in /home/gbinka/public_html/151/151/151/wp-content/plugins/html-templates/htmlTemplates.php on line 39

Warning: mysql_query(): A link to the server could not be established in /home/gbinka/public_html/151/151/151/wp-content/plugins/html-templates/htmlTemplates.php on line 39

Warning: mysql_query(): No such file or directory in /home/gbinka/public_html/151/151/151/wp-content/plugins/html-templates/htmlTemplates.php on line 45

Warning: mysql_query(): A link to the server could not be established in /home/gbinka/public_html/151/151/151/wp-content/plugins/html-templates/htmlTemplates.php on line 45
151 WDW "A co może pójść źle?" – Strona 28 – Strona 151 Warszawskiej Drużyny Wędrowniczej

Wrz 14

Beskid niski – 2004

Jeśli Onufry coś organizuje, to na pewno będzie to coś rewelacyjnego – On zawsze ma jakąś wizję” – zdanie to wypowiedziała Ola tuż przed pierwszym wyjazdem PDW. Właściwie wtedy jeszcze nie byliśmy PDW, ale prawdą jest, że Onufry miał już swoją wizję. Na dworcu zebrała się grupka ludzi z różnych środowisk – wszyscy chcieliśmy się dowiedzieć, co to znaczy rajd drużyny wędrowniczej.

I wreszcie powoli, jak żółw ociężale

Ruszyła po szynach maszyna ospale.

Warszawa została hen gdzieś w sinej mgle,

Niektórym bez Mamy zaczęło być źle.

Można powiedzieć, że już tej pierwszej nocy w pociągu rozpoczęliśmy trudną wędrówkę. Oczywiście tylko palcem po mapie. Ale to wystarczyło, by na niektórych twarzach pojawił się grymas rozpaczy: „Co ja tu robię? Chyba jednak nie trzeba było pakować do plecaka tylu rzeczy!”

Nad ranem wysiadamy i busem dojeżdżamy do Rzepedzi. Nie jest źle. Śniadanko, opowiastki o cerkiewce i… sławojka! Ciężko uwierzyć, że do tej starej budki, całej w pajęczynach, ledwo widocznej zza sterty obrastających ją krzaków, może ustawić się aż taka kolejka. Pierwsza osoba opuszczając ten ostatni ślad cywilizacji krzyknęła: „AUĆ! Uważajcie, na głowy, bo ktoś nisko bardzo deskę przy wejściu przybił.” A potem ten tekst powtórzyło kolejnych 8 osób.

Ruszamy! Pierwsza góra… „nie zapomnieć oddychać! Idźcie nóżki! Jeszcze troszkę! Już niedaleko…” Dlaczego nikt nam nie powiedział, że będziemy wchodzić pod górę?! Dlaczego nie idziemy w dół?!

Zdyszani zdobyliśmy pierwszy szczyt! Leżymy zdyszani, czerwoni i spoceni na łące, a może polu – ciężko stwierdzić nie otwierając oczu. Wiaterek delikatnie powiewa, butelka z zimną wodą powoli krąży pomiędzy nami. Jest cudnie!

A jak już ktoś otworzył oczy i spojrzał w dół, w stronę, z której przyszliśmy, mógł być tylko z siebie dumny! Z ciężkim plecakiem pokonał taki kawał! Nic już teraz nie straszne! Możemy iść! Teraz już i niektórzy śpiewają i rozpoczynają się dyskusje na niezliczone tematy.

Po tym pierwszym wysiłku już chyba każdy z nas wiedział – chcemy wędrować!

Pogoda nie zamierzała z nami zbytnio współpracować. Namioty rozbijaliśmy w deszczu, właściwie to rozbijali co odważniejsi z nas – reszta stała pod drzewem myśląc, że to ich ochroni przed zmoknięciem. A potem? A potem nastąpiła jedna z najmilszych chwil rajdu. Każdy wyjął z woreczka kilka koralików i przekazywał je innym dziękując za wspólne rozmowy, wspieranie się przy zdobywaniu kolejnych wzniesień, uśmiech… W tym momencie byliśmy już drużyną, mogliśmy na sobie polegać, doskonale się rozumieliśmy – przecież razem przeszliśmy przez ten dzień!

Zdecydowanie obiady należy gotować po zmroku. Wtedy jest duża szansa, że nikt nie dojrzy, co tak naprawdę pichci się w kociołku. Jednakże co by tam nie było wrzucone, smakuje jak najlepsze danie w wykwintnej restauracji. Siedzi sobie człowiek na pieńku (jeśli ma farta i takowy pieniek znalazł) i próbuje zgadnąć, co też znajduje się w jego menażce – kukurydza? Fasola? Ryż? a co to jest to zielonego? Blee… Liść z pobliskiego drzewa!

Strumień lodowaty… myć się czy się nie myć? Wyrzucą z namiotu jak się nie umyję?” W sumie tej nocy to już nam było wszystko jedno, spaliśmy jak zabici…

A następnego dnia dalszy ciąg wędrówki. Nie straszne nam jeżyny, nie przerażają nas pokrzywy (przynajmniej tych z nas, którzy założyli długie spodnie). Przechodzimy strumienie, wytyczamy nowe szlaki… nie rzadko jedyne co widzimy to plecak przedzierającego się przed nami.

Czy jest ciężko? Chyba nie… każdy postój to dobry moment do pośpiewania, pobicia się karimatami…

Ogniska wieczorne sprawiają, iż możemy się w pełni zrelaksować i jest naprawdę miło. Do „ceremonii koralikowej” należy dodać jeszcze „świeczkę”. Jest żółciutka, kuleczkowata i daje władzę. Ten, kto akurat ją trzyma może opowiedzieć reszcie o wszystkim co zapamiętał z tego dnia. O najpiękniejszym widoku, największym zmęczeniu… o tym, że ma ogromne odciski, albo że pokrzywy się na niego uwzięły…

Trzeci dzień robimy sobie delikatniejszy. Bez plecaków wędrujemy do granicy. No bo kto by nie chciał być jedną nogą na Słowacji? Przed wyjściem każdy wylosował z woreczki kilka malutkich karteczek z wypisanymi słowami. Pod każdym hasłem kryje się coś innego. Różnorodność oczywiście wielka – od miłości i rodziny po czekoladę. Cały dzień bawimy się w giełdę wartości. Każdy stara się wymienić z innymi na najbardziej dla niego drogocenne karteczki. A wszystko po to, by wieczorem móc opowiedzieć innym, dlaczego takie właśnie wartości są dla niego istotne. Jedynie „fura, skóra i komóra” wylądowała w ognisku… jakoś nikt tego nie chciał.

Ognisko obrzędowe. To ten moment, kiedy naprawdę czujemy się harcerzami, oddanymi idei. Ostatni wieczór. Wspominamy najcenniejsze doświadczenia z wyjazdu. Wiele wzruszeń, trochę łez. Chcemy to powtórzyć jak najszybciej. Mamy przecież już hymn naszej drużyny…

Wokół góry, góry i góry

I całe nasze życie w górach…

To był naprawdę wspaniały wyjazd… Miał nas zjednoczyć, mieliśmy stworzyć drużynę. I udało się! Z hasłem przewodnim „A co może pójść źle?” mamy zamiar jeszcze wiele razem zrobić… Wiele razem przejść…

Z kronikarskiego obowiązku bardziej niż z autentycznej potrzeby warto nadmienić, że był jeszcze czwarty dzień. Był nieco mniej radosny, był bowiem dniem powrotu. No i wracaliśmy – wpierw na piechotę (gubiąc po drodze Olę Olę) do cywilizacji (choć to była słaba cywilizacja, nawet sklep nie był czynny, pomimo iż w przypływie heroizmu część z nas do niego dotarła). Potem zaś dworzec kolejowy w Krośnie, na którym Grażynka wyciągnęła karty, no i nocny pociąg do domu…

Wrz 14

Przewodnik po obrzędowości

Przewodnik po obrzędowości 151 WDW

1.Pierwsza Próba i chustowanie
2.Sytuacje o charakterze obrzędowym
3.Wyjazdy i zbiórki
4. Obrzędowość podstawowa
5. Odchodzenie
6. Zwyczaje
7. Mistrz Ceremonii

 

1.Pierwsza Próba i chustowanie

„Drużynowy może zaproponować członkostwo dowolnej osobie która otworzyła Pierwszą Próbę. Przynajmniej jedną taką propozycję drużynowy musi złożyć nie później niż cztery i pół miesiąca po otwarciu próby. Członkiem 151 WDW zostaje się przez przyjęcie tej propozycji. Pierwszą Próbę może otworzyć osoba w trzeciej klasie gimnazjum lub starsza.”
Konstytucja 151 WDW

Chustowanie:
Po otworzeniu Pierwszej Próby, drużynowy zadaje potencjalnemu członkowi pytanie dotyczące jego woli wstąpienia do drużyny. Jeżeli pytana osoba takową wolę wyrazi, to na następnej zbiórce lub rajdzie, zostaje mu wręczona chusta. Odpowiedzialność za zapewnienie w tej sytuacji dostępu do „wolnej” chusty spoczywa na opiekunie jego Pierwszej Próby. W czasie chustowania drużynowy wprowadza nastrój ogólnej powagi, na który przeważnie składa się: Ustawienie się na baczność w kręgu, kwadracie lub innej figurze geometrycznej, skupienie się na poważnych zagadnieniach egzystencjalnych. Drużynowy prosi Próbanta o wystąpienie, po czym zakłada mu chustę, jednocześnie obwieszczając mu jakąś życiową prawdę, uprzednio przygotowaną do wygłoszenia. Następnie sugerowane jest pogratulować nowemu członkowi drużyny.

Przyrzeczenie Harcerskie:
Przyrzeczenie Harcerskie może złożyć osoba, która pozytywnie zamknęła pierwszą próbę, jeśli wcześniej nie otrzymała krzyża. W wyjątkowych sytuacjach drużynowy może opóźnić moment złożenia przyrzeczenia. Przyrzeczenie Harcerskie składa się na ogień i inny dostępny żywioł, barwy narodowe oraz barwy drużyny. Formą preferowaną jest tu ognisko obrzędowe, jednak w niedogodnych przypadkach akceptowalna jest także świeczka. Obrzęd zaczyna prowadzić drużynowy ( lub inna osoba „kumata” ), następnie inicjatywę przejmuje wybrany przez potencjalnego harcerze instruktor. Po złożeniu przyrzeczenia harcerskiego i zamontowaniu krzyża, kontrola nad sytuacją powraca do drużynowego. W całym wydarzeniu mogą brać udział osoby wyznaczone przez drużynowego ( nie tylko harcerze z krzyżem ).
Obowiązujące w trakcie przyrzeczenia zasady są takie same jak w wypadku ogniska obrzędowego. Osoba prowadząca kominek pyta potencjalnego harcerza, czy ten chce złożyć przyrzeczenie. Zakładamy odpowiedź tak. Drużynowy wprowadza zebranych w temat poprzez odczytanie rozkazu i poinformowanie potencjalnego harcerza o konieczności wybrania instruktora na którego ręce złoży się przyrzeczenie (wyboru dokonuje się poprzez założenie mu swojej chusty na ramiona ) oraz starszej siostry/brata ( wyboru dokonuje się poprzez odczepienie od munduru swojej lilijki i oddanie jej wybranej osobie. Potencjalny starszy brat/siostra przyczepia lilijkę do klapy swojej prawej kieszeni. ). Kiedy drużynowy skończy przemawiać potencjalny harcerz otrzymuje chwilę na zastanowienie się . W trakcie trwania jego procesów myślowych reszta zebranych wykonuje piosenkę, wcześniej przygotowaną przez drużynowego.
Po podjęciu decyzji wybrany instruktor stara się opanować sytuację. Prosi potencjalnego harcerza o wystąpienie. Do środka występują: instruktor, potencjalny harcerz i potencjalny starszy brat/siostra. Instruktor mówi: składasz przyrzeczenia na i tu lista przedmiotów. Dochodzi do złożenia przyrzeczenia. W czasie montowania krzyża wszyscy śpiewają „Idziemy w jasną”. W tym czasie potencjalny starszy brat/siostra stoi pomiędzy potencjalnym harcerzem a ogniskiem/ rzeczami na które składane jest przyżenienie ( chodzi tu o stanięcie obok od strony ogniska a nie o całkowite jego zasłonięcie ). Jego zadaniem jest uchwycić dokładną godzinę zakończenia składania przyrzeczenia. Ogłasza ją głośno zaraz po „ Na słowie harcerza polegaj jak na Zawiszy” Następnie władza powraca w ręce drużynowego, który wydaje komendę „wstąp”. Ukrzyżowany musi wymyślić jaka jest jego piosenka przyrzeczeniowa. Wszyscy ją śpiewają. Drużyna zaczyna śpiewać przygotowane przez drużynowego piosenki, tworząc przestrzeń czasową na złożenie nowemu harcerzowi gratulacji. Jeżeli osoba prowadząca chce, to może tu zrobić coś jeszcze. Następuje obrzędowe zakończenie ogniska. Przy ognisku pozostaje nowy harcerz i jego nowy starszy brat/siostra. Gaszą ognisko, zabierają węgielek, starszy brat/siostra przypomina nowemu harcerzowi, po co została wymyślona jego instytucja. Czas na rozmowę, zadanie nurtujących pytań lub po prostu wspólne bycie.
Starszy brat/siostra:
Starszy brat/siostra to osoba, która ma za zadanie wspierać, odpowiadać na pytania, pomagać swojemu podopiecznego. Lilijka przypięta na lewej kieszeni, ma przypominać Starszemu b/s o jego obowiązkach. Dzięki temu osoba, która właśnie złożyła przyrzeczenie zyskuje mentora, do którego może się zwracać ze swoimi wątpliwościami. Starszy b/s powinien co jakiś czas zainteresować się co u „młodszego”.

Wędrówka:
Wędrówka jest podsumowaniem pierwszej próby, a zatem wyrusza na nią osoba która zamyka próbę i jej opiekun. Zamykający „organizuje” tą wędrówkę i nadaje jej dowolną formę (np. wyjścia na konie, ściankę, do lasu etc). Główną ideą jest rozmowa, o próbie i nie tylko (jaka była, co dała etc), o tym co ta osoba zamierza robić dalej, może być o harcerstwie (np. o prawie i przyrzeczeniu, bo te poglądy się z wiekiem zmieniają). Uświadamia się tej osobie, że przy wręczeniu naramiennika będzie miała okazję powtórzyć swoje przyrzeczenie.

Wręczenie naramiennika:
Drużynowy/osoba prowadząca wygłasza swoją mowę. Potencjalny posiadacz naramiennika powtarza swoje przyrzeczenie harcerskie, w związku z czym sugerowane jest występowanie gdzieś w pobliżu ognia. Drużynowy wręcza zainteresowanemu naramiennik. Osoba naramiennikowana przypomina wszystkim jaka jest jej piosenka przyrzeczeniowa, a następnie odśpiewuje ją cała drużyna.
Jeżeli osoba dostaje jednocześnie krzyż i naramiennik, to odbywa się jedna ceremonia z jednym tylko przyrzeczeniem harcerskim. Naramiennikowanie musi odbywać się przy ogniu.

2. Sytuacje o charakterze obrzędowym

Ognisko obrzędowe:
Jeżeli istnieje taka możliwość, do układania ogniska obrzędowego oddelegowywana jest jedna osoba, która posiada taką umiejętność oraz jedna, która jej nie posiada. Oprócz standardowych piosenek przed zakończeniem ogniska drużyna śpiewa Sprzysiężonych. Siadając, kapelusz należy zarzucić na plecy. Reszta działań odpowiada standardom. Jest możliwość wybrania strażnika/strażników ognia, który: musi stanąć na baczność przed i po dołożeniem czegoś do ognia, może się normalnie odzywać, nikt inny nie ma prawa dokładać do ognia. Innego strażnika można wybrać w trakcie ogniska. Osoba, która się spóźnia, podchodzi do miejsca w kręgu staje na baczność i dołącza.

Kominek:
Obowiązujące w jego trakcie zasady są takie same jak te stosowane podczas ogniska obrzędowego, a jedyną różnicą jest to, że nie wyznacza się strażnika ognia. Prowadzący kominek wybiera osobę/y która rozpala i gasi kominek. Świeczek nie należy gasić dmuchając. Preferowane jest użycie palców lizanych lub nie. Osoba, która się spóźnia, podchodzi do miejsca w kręgu gdzie zamierza usiąść, staje na baczność i siada.

3. Wyjazdy i zbiórki

Wyjazdy:
Można, choć nie jest to konieczne, odczytywać rozkaz/y otwierający i/lub zamykający wyjazd.

Powitanie i pożegnanie dnia:
Za wymyślenie lub wybranie powitania dnia odpowiedzialny jest organizator wyjazdu, natomiast preferowane w większości przypadków pożegnanie, to „Idzie Noc”.

Koraliki:
W czasie wyjazdów każdy powinien mieć dostęp do koralików ( o ich istnienie troszczy się obrzędowy ), aby za ich pośrednictwem móc komuś podziękować lub powiedzieć coś miłego. Za obecność koralików na wyjeździe odpowiedzialny jest Mistrz Ceremonii.

Zakończenie zbiórki lub wyjazdu:
Wydarzenia tego typu kończy się odśpiewaniem Bratniego Słowa w układzie:
1x pierwsza zwrotka, 1x druga zwrotka, 1x trzecia zwrotka.

Smacznego:
Jedna z osób, które przygotowywały posiłek, mówi smacznego, a słowo to powtarzane jest po koli przez wszystkich zebranych, aż do wyczerpania możliwości. Któryś z wykonawców posiłku podaje dowolną komendę, typu „jemy”, po której wszyscy zaczynają jeść. Wykonawcy posiłku mają prawo do zmiany formy smacznienia.

4. Obrzędowość podstawowa

Mundur:
Za mundur zwyczajny uznaje się bluzę mundurową, zielone, jednolite bojówki oraz kapelusz, a także krótkie czarne spodenki i brązowe getry dla kobiet. Bojówki lub krótkie spodenki i getry w połączeniu z koszulką drużyny uznawane są za mundur polowy. W sytuacjach reprezentacyjnych kobiety mogą zakładać galówki w celu ujednolicenia umundurowania z resztą grupy. Mundur obozowy drużyny składa się z bluzy mundurowej, spodni lub spódnicy (dowolnych), kapelusza (jeśli ktoś posiada) oraz pasa (najlepiej mundurowego).

Barwy: brązowy i zielony; Jeśli mundur znajduje się na tobie, to brązowa część chusty powinna znajdować się po stronie lewej, natomiast zielona po prawej. Pagony nakłada się zieloną częścią do zewnątrz a brązową do wewnątrz ( w stronę głowy ).

Naramiennik należy nosić po stronie krzyża na pagonie.
Oznaczeniem stopni harcerskich są srebrne belki/krokiewki/gwiazdki (zgodnie z regulaminem mundurowym ZHP) na prawym (i lewym jeśli ktoś nie ma naramiennika wędrowniczego) naramienniku.
Oznaczeniem funkcyjnych drużyny, czyli osób mianowanych przez drużynowego na funkcje specjalne, jest brązowy sznur z zieloną beczułką.

Piosenka:
Piosenka drużyny to „Sprzysiężeni”:

Sprzysiężeni budząc się świtem h A E
Przykrywają palcami oczy, G D Fis
By zatrzymać chociaż przez chwilę h A E
Nić wysnutą z osnowy nocy- D Fis G A
Nic co nieba barwą się mieniąc D E
Direttissimę w ścianie kreśli. D E
Potem dnia zakładają brzemię cis H
I ruszają w drogę ku szczęściu. D Fis7 h
Mija dzień, koło się toczy- h D A Fis
Marzeniami kładą się cienie, h D E G
I odradza się każdej nocy h A Fis
I odradza się każdej nocy h D E G
Sprzysiężenie Górskiego Kamienia. D Fis h
Sprzysiężeni przyjazne dłonie
Plotą węzeł nad ogniem watry
I wpatrzeni w gasnący płomień
Nucą pieśni pachnące wiatrem.
Nie rozplotą ni burze, ni waśnie
Tego, co złączone przez ogień.
Słońce wokół – wciąż jaśniej, jaśniej
Zakwitł kamień dziś górskim głogiem.
Mija dzień i koło się toczy-
Marzeniami kładą się cienie,
I odradza się każdej nocy
I odradza się każdej nocy
Sprzysiężenie Górskiego Kamienia.
A gdy wiatr Sprzysiężonym w oczy zawieje h D A h
Bliski uśmiech w cień nocy odejdzie h D A h
Bukowina opuszcza ramiona, e h
Bukowina łeb pochyla siwy, E h Fis
Czas upływa, z czasem smutek kona h D A D
Lecz wspomnienia pozostają żywe. D Fis h

Śpiewamy ją podczas kominków i ognisk obrzędowych (pod koniec) oraz podczas krzyżowania i wręczania naraminennika.

5. Odchodzenie

Przekazanie drużyny:
Spodziewamy się, iż drużynowy już się w życiu narobił, więc to drużyna powinna wyjść z jakąś inicjatywą pożegnania go. Możliwości jest wiele, od imprezy po grę terenową.

Odejście z drużyny:
Sugeruje się zorganizowanie, w dowolnej formie, imprezy pożegnalnej, aby ludzie nie przepadali tak sobie.

6. Zwyczaje

Głosowania:
Głosowania przeprowadza się przy użyciu kolorowych żetonów, gdzie standardowym przydziałem kolorów jest: biały  – wstrzymuje się, czerwony – nie, a zielony – tak. Dopuszczalne są inne sposoby głosowania.

Kronika:
Drużyna posiada kronikę w formie pięknej księgi w drewnianej oprawie oraz elektronicznej na stronie drużyny (łącznie z galerią zdjęć). Kronikarz odpowiedzialny jest za załatwienie wpisu do materialnej wersji kroniki w miarę możliwości z każdej formy programowej drużyny, wrzucenie go na stronę i kopanie ludzi o zdjęcia.

Piątka:
Oficjalną piątką drużyny jest „murzyńska piątka”.

Strona www:
Każdy członek drużyny może być administratorem strony drużyny. Wystarczy poprosić o to głównego administratora.

Proporzec:
Drużyna posiada proporzec: z jednej strony znajduje się nazwa „A co może pójść źle” oraz symbole drużyny – koraliki, watra wędrownicza oraz kapelusze wędrownicze wiszące na krzaku; z drugiej nazwa hufca: „ZHP Hufiec Warszawa-Ochota im. C. Godebskiego” oraz lilijka (złoty haft na czerwonym tle). Obszyty jest złotymi frędzlami.
Proporzec jest obecny na wszystkich ważnych wydarzeniach drużyny (typu rady, wyjazdy, wręczenie naramiennika itp.). W czasie „spoczynku” znajduje się w domu Mistrza Ceremonii.

7. Mistrz Ceremonii

Ogólna idea: Dba o to, by obrzędowość drużyny żyła.

  1. Zna obrzędowość drużyn. Służy pomocą innym członkom drużyny przy jej interpretacji.
  2. Dba o aktualność dokumentu „Przewodnik po obrzędowości 151 WDW”.
  3. Od czasu do czasu sprawdza, czy kronika jest systematycznie wypełniana.
  4. Trzyma w domu proporzec drużyny. Dba, by był obecny na wszystkich wyjazdach drużyny i sesjach rady.
  5. Przechowuje koraliki drużyny, uzupełnia ich braki, jest odpowiedzialny za branie ich na wyjazdy drużyny.
  6. Na wyjazdach drużyny dba, by odbyło się powitanie, pożegnanie dnia, rozdanie koralików.
  7. Dba o to, by każdy posiadał i używał umundurowania opisanego w „Przewodniku po obrzędowości 151 WDW”.
  8. Czuwa nad zapasem chust i pagonów.

Wrz 14

Pierwsza Próba

Wymagania przy pierwszej próbie

Pierwsza próba jest realizowana jako:

  • Pierwsza próba osoby przychodzącej do drużyny
  • Próba harcerza dla osób, które nie złożyły Przyrzeczenia
  • Próba wędrownicza dla osób, które nie mają naramiennika.

Jest realizowana przez każdego członka drużyny jako jego pierwsza

próba w działaniu z drużyną. Osoby, które chcą wstąpić do drużyny

mają do tego prawo od razu po otworzeniu pierwszej próby, osoby, k

tóre chcą tylko zdobyć naramiennik mogą realizować próbę według

standardowych wymagań, utrzymując prawo wstąpienia do drużyny,

muszą też w pewnym zakresie uczestniczyć w życiu drużyny. Jeśli po

zakończeniu próby wciąż (lub dopiero wtedy) nie chcą wstąpić, z

bólem rozstajemy się (oczywiście po ceremonii wręczenia

naramiennika).

Próba ma opiekuna. Opiekun opiekuje się podopiecznym, wspólnie z

nim myśli i wyznacza zadania w głównej części próby i aprobuje

decyzję podopiecznego o gotowości do zamknięcia próby, jest też

odpowiedzialny za przypominanie podopiecznemu o próbie,

rozmawianie z drużynowym lub innymi członkami drużyny o

ewentualnych problemach z próbą oraz przypomnienie drużynowemu

lub komendantowi odpowiedniego wyjazdu o tym, że należy

zorganizować zamknięcie próby w odpowiednim momencie. Ma też

być w niezbędnym zakresie wsparciem dla podopiecznego w

realizacji próby.


Próba składa się z dwóch części – głównej i umiejętnościowej.

Głowna składa się z trzech punktów:

  • Praca nad sobą – tu podopieczny wraz z opiekunem

wyznaczają

zadanie, które ma jakoś (duchowo, fizycznie, intelektualnie,

umiejętnościowo, charakterologicznie) rozwinąć podopiecznego

pod względem, który podopieczny uzna za ważny.

  • Wyczyn – tu podopieczny wraz z opiekunem wyznacza zadanie,

które dla podopiecznego stanowi wyzwanie, wymaga od niego

zrobienia czegoś trudnego, do czego musi przemóc jakąś swoją

słabość lub niepewność. Wyczyn bardzo zależy od konkretnego

podopiecznego.

  • Praca dla drużyny – tu podopieczny wraz z opiekunem i w

konsultacji z drużynowym wyznacza jakieś zadanie z zakresu

codziennych potrzeb drużyny, k/tore podopieczny realizuje.

Jeśli w którymś z dwóch pierwszych punktów podopieczny wymyśli

zadanie, którym nie chce się dzielić z opiekunem, to ma prawo je

realizować, o ile przekona opiekuna, że zadanie jest dobrze opisane i

sformalizowane.


Częśc umiejętnościowa zależy bardzo od podopiecznego – celem tej

części jest zapewnienie pewnej wspólnej bazy wiedzy i umiejętności

dla wszystkich członków drużyny. Każdy próbant powinien (wraz z

opiekunem) stwierdzić, którą wiedzę lub które umiejętności już

posiadł, a które jeszcze powinien doszlifować. Nie jest absolutnie

niezbędne (szczególnie dla osób, które do harcerstwa przychodzą

dopiero teraz) opanowanie pełnego zakresu wiedzy i umiejętności do

momentu zamknięcia próby, ale jeśli próbant wybierze ten wariant,

musi mieć opracowane to, jak będzie tę wiedzę i umiejętności

uzupełniał w dalszej przyszłości.

Podstawy

  1. Podstawy ideowe
    1. Znajomość roty Przyrzeczenia Harcerskiego i zapisu Prawa Harcerskiego
    2. Znajomość dewizy wędrowniczej, kojarzenie kodeksu wędrowniczego.
    3. Rozumienie zapisu Prawa Harcerskiego, pogląd na znaczenie poszczególnych punktów.
  2. Struktura ZHP
    1. Znajomość struktury organizacyjnej ZHP – wiedza o wzajemnych zależnościach następujących jednostek: drużyna, gromada, namiestnictwo, szczep, hufiec, chorągiew, główna kwatera.
    2. Znajomość struktury naszego hufca – wiedza o wzajemnych zależnościach następujących jednostek: drużyny, gromady, namiestnictwa, Komenda Hufca, kto kieruje poszczególnymi zespołami poziomu hufca, kto jest Skarbnikiem hufca. Kojarzenie, jakie role pełnią poszczególne funkcje.
    3. Kojarzenie oznaczeń funkcji – Komenda (komendant, zastępca, członek), Szczep (komendant, zastępca, kwatermistrz), drużynowy, przyboczny, zastępowy), ponadto kodowanie kolorystyczne powyżej.
  3. Stopnie harcerskie
    1. Kojarzy oznaczenia stopni na mundurze i krzyżu.
    2. Zna stopnie poziomu wędrowniczego i ich kolejność (tak, mówimy tu o dwóch stopniach HO i HR).
    3. Wie, jak się do tego wszystkiego ma naramiennik i Krzyż.
  4. Obrzędowość
    1. Zaśpiewa wraz z kimś Bratnie Słowo (tak, jak się śpiewa w PDW), pożegnanie dnia, Już rozpaliło i Płonie ognisko i szumią knieje. Zaśpiewa z tekstem Sprzysiężonych.
    2. Zna obrzędy drużyny na powitanie dnia, rozpoczęcie jedzenia, wręczenie chusty, Przyrzeczenie i wręczenie naramiennika.

Techniki

  1. Samarytanka (wymagania poniżej są z założenia podzbiorem wymagań na odznakę Ratownika Medycznego ZHP w stopniu III).
    1. Umie przeprowadzić resuscytację krążeniowo-oddechową
    2. Umie wyczuć tętno i oddech
    3. Umie ułożyć poszkodowanego w pozycji bezpiecznej
    4. Umie zareagować prawidłowo w wypadku omdlenia, lekkiego krwawienia, dużej rany, wychłodzenia, odmrożenia, oparzenia, urazu lub oparzenia oka, zatrucia, astmy
    5. Umie zareagować prawidłowo w razie wypadku drogowego / upadku z wysokości
    6. Umie skompletować apteczkę obozową
  2. Terenoznawstwo
    1. Umiejętność trafienia z mapą i kompasem do odległego o 2 km punktu, zarówno w terenie zróżnicowanym, jak i płaskim, zarówno w dzień, jak i w nocy
    2. Umiejętność odnalezienia siebie na mapie
    3. Umiejętność wyznaczania stron świata i azymutów za pomocą gwiazd, słońca i zegarka, busoli.
    4. Umiejętność oszacowania odległości i wysokości odległych przedmiotów
  3. Pionierka i obozownictwo
    1. Umiejętność samodzielnego rozstawienia i zwinięcia namiotu typu IGLOO w czasie do 10 minut każde.
    2. Umiejętność zaplanowania i pokierowania rozstawieniem obozowiska (złożonego z namiotów typu IGLOO).
    3. Umie rozpalić ognisko odpowiednie do przeznaczenia (gotowanie, długie palenie, obrzędowe), zagasić je, oraz zamaskować miejsce po ognisku.
    4. Umie w dowolnych mazowieckich warunkach pogodowych przygotować ciepły posiłek na ogniu.
    5. Umie przygotować posiłek na kuchence gazowej lub benzynowej (do wyboru).
    6. Umiejętność zawiązania ósemki, węzła płaskiego, sztyku, pętli stałej (niezaciągającej się) i pętli zaciągającej się.
  4. Kwatermistrzostwo
    1. Umie rozliczyć rajd lub biwak.
    2. Umie wymóc w sklepie prawidłową fakturę i ją opisać
  5. Harcerski styl
    1. Kojarzy i stosuje regulamin musztry i ceremoniału harcerskiego
    2. Kojarzy i stosuje aktualny regulamin mundurowy

Historia i wiedza o świecie

  1. Kojarzy zarys historii scoutingu i harcerstwa, w szczególności:
    1. Historia początków: Baden-Powell, Mafeking, Brownsea, Małkowski, Eleusis, Sokół, Zarzewie, WOSM, WAGGGS, Stefan “Grot” Rowecki, powstanie ZHP
    2. Historia wojenna: Szare Szeregi, Stanisław “Orsza” Broniewski, Florian Marciniak, Stefan Mirowski, Tadeusz “Zośka” Zawadzki, Akcja pod Arsenałem, Aleksander Kamiński, “Parasol”, 1.VIII.1944-3.X.1944,
    3. Historia powojenna: wcielenie do ZMP, Zjazd Łódzki, Nieprzetarty Szlak, Kręgi Instruktorów Harcerskich im. Andrzeja Małkowskiego, powstanie ZHR, wstąpienie do WOSM i WAGGGS, odłaczenie się Stowarzyszenia Harcerskiego.
    4. Nasz hufiec: powstanie hufca, Cyprian Godebski
    5. Drużyna: powstanie drużyny, nazwa, barwy, kto jest drużynowym 🙂
  2. Wiedza o Polsce, w szczególności:
    1. Kojarzenie ustroju Polski (kto wybiera kogo (Sejm, Senat, Prezydent, Rada Ministrów, Premier, Wojewoda, Prezydent / Wójt / Burmistrz, Samorządy), szkicowo kompetencje poszczególnych organów), przynależność do ONZ, NATO, UE i za co odpowiadają poszczególne z tych organizacji. Kto obecnie rządzi w Polsce, pełniąc poszczególne funkcje.
    2. Kojarzenie geografii Polski (lokalizacja miast wojewódzkich, głównych krain geograficznych, głównych rzek)
    3. Kojarzenie kultury kraju (powiedzmy z dwudziestu autorów kultury i coś o ich twórczości, w tym trójka współczesnych)
    4. Kojarzenie nauki kraju (z pięć osób nauki z Polski i coś o nich, w tym jedno współczesne)
    5. Kojarzenie historii Polski (przynajmniej połowa pocztu królów, powstanie, chrzest, rozbicie dzielnicowe, zjednoczenie, koniec dynastii Piastów, wojny krzyżackie, Unia Lubelska, potop szwedzki, rozbiory, Księstwo Warszawskie, powstanie Listopadowe i Styczniowe, pierwsza wojna światowa odzyskanie niepodległości, zabójstwo Narutowicza, zamach majowy, druga wojna światowa, Powstanie Warszawskie, odwilż 1956, marzec 1968, strajki 1970, Solidarność, Okrągły Stół.
  3. Wiedza o świecie (podobne punkty jak powyższe, z wyjątkiem pierwszego), plus jakaś świadomość sytuacji politycznej.
  • Za każdym razem, gdy pewna wiedza jest opatrzona słowem “Zna” lub “Znajomość” mamy na myśli, że kandydat jest w stanie z pamięci podać całość pewnej wiedzy (np. zapisu Prawa Harcerskiego), niekoniecznie z marszu i bez zastanowienia, ale bez pomocy z zewnątrz.
  • Za każdym razem, gdy pewna wiedza jest opatrzona słowem “Rozumie” lub “Rozumienie” mamy na myśli, że kandydat jest w stanie samodzielnie skomentować daną wiedzę, własnymi słowami przedstawić, co ona znaczy, byłoby też dobrze, gdyby kojarzył jakieś zewnętrzne opracowania tematu.
  • Za każdym razem, gdy pewna wiedza jest opatrzona słowem “Kojarzy” lub “Kojarzenie” mamy na myśli, że kandydat poznał daną wiedzę (a więc przeczytał choć raz dany tekst, jeśli chodzi o kojarzenie tekstu, lub usłyszał pełne informacje na dany temat, jeśli chodzi o pewną wiedzę nie zamkniętą w konkretnym tekście), orientuje się w tym, o czym były i jaki był ich główny przekaz, jest w stanie podać (niekoniecznie dosłownie) pewne istotne, jego zdaniem, fragmenty.

 

Wrz 14

Wymagania HO

Próba na stopień Harcerza Orlego/Harcerki Orlej

Rozwój społeczny

Idea: Harcerz Orli przygotowuje się do samodzielnego życia. Jest świadom tego, że za pewien czas będzie zarabiać, prowadzić lub współprowadzić gospodarstwo domowe, być może zakładać rodzinę. Zastanawia się nad tym i przygotowuje się do tych zadań.

Wymagania próby:
Przybliżył się do samodzielności w wybranej dziedzinie.

Rozwój intelektualny

Idea: Harcerz Orli próbuje określić swoje cele w życiu i przygotowuje się do nich, umie bowiem stawiać sobie zarówno te drobne cele, jak i dalekosiężne. Dąży do mistrzostwa w wybranych dziedzinach. Dba o swój rozwój intelektualny — zarówno od strony umiejętności i zainteresowań, jak i poznawania kultury. Stara się mieć szerokie spojrzenie na swój rozwój. Angażuje się w ruch harcerski głębiej, staje się jego ambasadorem tam gdzie jest. Posiadł wiedzę i umiejętności harcerskie.

Wymagania próby:
– wybrał i dąży do mistrzostwa w wybranej dziedzinie, którą uważa za ważną dla swego przyszłego życia
– zdobywa nowe umiejętności
– spotyka się z kulturą, poznaje kulturalny dorobek ludzkości
– osiągnął niezbędną wiedzę i umiejętności harcerskie

Rozwój duchowy

Idea: Harcerz Orli świadomie pracuje nad swoim systemem wartości. Chce być człowiekiem dobrym i uczciwym, zastanawia się, co to znaczy i konfrontuje swoje ideały ze swoim zachowaniem w życiu codziennym i w trudnych sytuacjach. Swoje ideały wciela w życie. Szuka odpowiedzi na trudne i ważne pytania w rozmowie z innymi, w kulturze, w przemyśleniach. W swoim życiu jest nakierowany na dobro drugiego człowieka w takim samym stopniu, co na swoje.

Wymagania próby:
– pełni zorganizowaną służbę, świadomie pracując nad tym, by to, co robi było dobre i pożyteczne
– odszukał materiał, mogący być dla niego podstawą do rozwinięcia swojej duchowości, zgłębił go i przemyślał.
– w trakcie trwania próby zauważył konkretną potrzebę drugiego człowieka i odpowiedział na nią, wkładając w to czas i zaangażowanie

Rozwój emocjonalny:

Idea: Harcerz Orli świadomie pracuje nad swoim charakterem. Chce być lepszym człowiekiem. Jest świadom swoich emocji. Stara się rozumieć innych ludzi i ich odczucia — umie też radzić sobie w sytuacjach konfliktowych. Planuje swój czas, godzi obowiązki, nie zaniedbując swoich marzeń i chęci.

Wymagania próby:
– kształtuje swoją osobowość i pracuje nad charakterem
– realizuje swoje marzenia i chęci — robi coś dla siebie

Rozwój fizyczny:

Idea: Harcerz Orli jest sprawny. Wykonywanie zadań wymagających siły, koordynacji, sprawności, wytrzymałości w codziennym życiu nie stanowi dla niego żadnego problemu. Dba o swoje zdrowie i kondycję, prowadzi zdrowy tryb życia. Wie, jak działa jego ciało, w szczególności jak reaguje ono na wysiłek fizyczny; zna granice swojej wytrzymałości i potrafi zbliżać się do nich, nie rujnując swego zdrowia.

Wymagania:

– znalazł sport (lub inną dziedzinę aktywności fizycznej), który regularnie uprawia
– wyrobił w sobie nawyk lub zmienił swoje przyzwyczajenia tak, by stawać się zdrowszym i sprawniejszym

Wrz 14

Konstytucja drużyny – obowiązywała do 21.08.2012

Konstytucja

151 WDW “A co może pójść źle?”


Drużyna

  1. 151 Warszawska Drużyna Wędrownicza „A co może pójść źle?”, zwana w skrócie 151 WDW, jest drużyną wędrowniczą działającą przy Hufcu Warszawa-Ochota.
  2. 151 WDW zrzesza zarówno osoby wywodzące się z drużyn młodszych hufca, niezależnie od tego, czy wciąż w nich działają czy nie, jak i osoby bez uprzedniej styczności z harcerstwem lub wywodzące się z innych środowisk harcerskich.
  3. 151 WDW pracuje zgodnie z ideałami i zasadami harcerskimi i wędrowniczymi.

Członkostwo

Postanowienia ogólne

  1. Osoby uczestniczące w życiu 151 WDW dzielimy na gości, członków 151 WDW oraz byłych członków 151 WDW.
  2. Członków 151 WDW dzielimy na członków aktywnych i nieaktywnych.
  3. W szczególnych wypadkach Rada Drużyny może zmienić kategorię czyjegoś członkostwa w drużynie.

Członkowie

  1. Drużynowy może zaproponować członkostwo dowolnej osobie która otworzyła Pierwszą Próbę. Przynajmniej jedną taką propozycję drużynowy musi złożyć nie później niż cztery i pół miesiąca po otwarciu próby. Członkiem 151 WDW zostaje się przez przyjęcie tej propozycji. Pierwszą Próbę może otworzyć osoba w trzeciej klasie gimnazjum lub starsza.
  2. Od aktywnych członków 151 WDW oczekujemy współtworzenia drużyny, udziału w jej życiu oraz w jego organizacji.
  3. Aktywny członek 151 WDW na własną prośbę, na czas określony, może stać się członkiem nieaktywnym.
  4. Aktywnego członka, który przez trzy miesiące nie uczestniczył czynnie w życiu drużyny, drużynowy pyta, czy nie chce zawiesić swojej aktywności w drużynie i zostać członkiem nieaktywnym.
  5. Członek nieaktywny staje się członkiem aktywnym w wyniku własnej deklaracji złożonej drużynowemu.
  6. Członkowie 151 WDW są przez 151 WDW wykazywani w spisie harcerskim zgodnie z zasadami spisu.
  7. Członkowie 151 WDW mają prawo do noszenia barw 151 WDWoraz dowolnych innych odznak przewidzianych przez obrzędowość 151 WDW.
  8. Wszyscyczłonkowie 151 WDW maja prawo do współdecydowania o drużynie.

Byli członkowie

  1. Byłym członkiem 151 WDW zostaje taki członek 151 WDW, który już nie uczestniczy aktywnie we współtworzeniu 151 WDW i nie przewiduje, że to sie zmieni.
  2. Byłym członkiem 151 WDW zostaje się w wyniku własnej deklaracji lub, w przypadkach długiej nieaktywności, w wyniku decyzji drużynowego, konsultowanej, o ile to możliwe, z zainteresowanym.
  3. Po sześciu miesiącach nieaktywności w drużynie drużynowy rozmawia z osobą nieaktywną i stara się wyjaśnić sytuację.
  4. Byli członkowie 151 WDW zachowują prawo do noszenia barw 151 WDW o ile czują się związani z harcerskim stylem życia i ideałami stanowiącymi o istocie 151 WDW.
  5. Były członek 151 WDW może decyzją drużynowego ponownie zostać członkiem 151 WDW jeżeli wyrazi taką wolę.

Rada drużyny

  1. Najważniejszym organem decydującym o drużynie jest Rada Drużyny.
  2. Do Rady Drużyny należą wszyscy członkowie 151 WDW.
  3. Rada Drużyny może podejmować wiążące decyzje o ile obecnych jest ponad 50% aktywnych członków drużyny.
  4. Rada Drużyny podejmuje decyzje przez aklamację lub zwykłą większością głosów przez glosowanie.
  5. Postanowienia Rady Drużyny są wiążące dla członków drużyny.
  6. W dowolnym momencie w którym odpowiednia liczba członków drużyny uzna to za stosowne stanowią Radę Drużyny, o ile zadbają o to, by ich postanowienia dotarły do wszystkich członków drużyny.

Drużynowy

Zasady wyboru

  1. Drużynowym może zostać osoba będąca członkiem 151 WDW.
  2. Drużynowy jest wybierany i odwoływany przez Radę Drużyny. Wybrany kandydat musi zostać zaakceptowany przez komendanta hufca.
  3. Wybór drużynowego zaczyna się od tego, że każdy obecny członek drużyny wrzuca do urny dowolną liczbę kartek ze swoimi kandydatami. Pomiędzy tymi kandydatami odbywa się glosowanie według następującej ordynacji:
    a) Osoby, które pojawiły się choć raz na kartkach wrzuconych do urny, o ile wyrażą zgodę, stają się kandydatami na drużynowego.
    b) Każdy, w sposób tajny, oddaje co najwyżej jeden głos na jednego z kandydatów.
    c) Głosy są liczone.
    d) Jeżeli którykolwiek z kandydatów uzyskał ponad 50% głosów wszystkich obecnych członków drużyny, to zostaje drużynowym.
    e) Jeżeli nikt nie uzyskał dość głosów, to powtarzane są czynności od punktu b) włącznie. Rada Drużyny może zdecydować, że powtarzane są czynności od punktu a) włącznie.
  4. Rada Drużyny może podjąć decyzję, że na danym zebraniu drużynowy jednak nie zostanie wybrany.
  5. Jeżeli drużynowy nie zostanie wybrany, to obecny drużynowy zostaje na funkcji. Jeżeli chce ustąpić, to ma prawo zwołać następną Radę Drużyny, koniecznie z przynajmniej miesięcznym wyprzedzeniem. Jeżeli na niej również nie zostanie wybrany drużynowy, to urzędujący drużynowy ma prawo rozwiązać drużynę.
  6. Na jesiennej Radzie Drużyny, o ile jest kworum, głosowane jest wotum zaufania dla drużynowego. Jeżeli nie zostanie przegłosowane, przeprowadzany jest wybór drużynowego.
  7. Wybór drużynowego jest też przeprowadzany, jeżeli tak zdecyduje urzędujący drużynowy lub Rada Drużyny.

Kompetencje drużynowego

  1. Drużynowy kieruje pracą drużyny pomiędzy zebraniami Rady Drużyny i ponosi za drużynę odpowiedzialność.
  2. Drużynowy powołuje i odwołuje rozkazem wybraną przez siebie liczbę przybocznych oraz, o ile uzna to za stosowne, kwatermistrza. Te osoby wchodzą w skład komendy. W skład komendy mogą też wejść inne osoby powołane przez drużynowego.
  3. Drużynowy troszczy się o system stopni, opiekuje się i motywuje opiekunów prób i orientuje się w kształcie prób. Drużynowy może powołać szefa od stopni, który pełni powyższe obowiązki w imieniu drużynowego. Szef od stopni odpowiada przed drużynowym i może za jego zgodą dokonywać zmian w drużynowym systemie stopni.

Postanowienia końcowe

  1. Obrzędowość drużyny reguluje oddzielny dokument.
  2. Niniejsza konstytucja wchodzi w życie z dniem uchwalenia.
  3. Zmian w konstytucji dokonuje Rada Drużyny w trybie zwykłej decyzji.
  4. Wykładnię konstytucji stanowi drużynowy.

Wrz 14

Rejestracje

Działa już galeria, forum i kalendarz. Myślę, że powoli można zacząć się rejestrować 🙂

Wrz 13

Nowa strona

Witajcie na nowej stronie drużyny. Już niedługo pojawiać się tu będą aktualności, dokumenty i zdjęcia.

Sie 08

ROZKAZ RO5/2009

ZHP Hufiec Warszawa-Ochota
Szczep „BURZA”
Komendant obozu 151WDW

Góry Bukowe, 8 sierpnia 2009

ROZKAZ RO5/2009

Druhny i druhowie!

Udało nam się przemieścić z burżujsko-złodziejskiego campingu do tego pięknego, semi-parkowego lasu. Mamy nadzieję spędzić tu najbliższe kilka dni, chyba że „no one must camp here”.

1. Wachty
Dzisiejszą wachtę pełni Kazik i Zuzia. Jutrzejszą Mira i Marta.

2. Plan dnia
przedpołudnie – wycieczka w góry
popołudnie – wracanie z wycieczki
wieczór – formy aktywności (aby nie pisać zajęcia – specjalnie dla Mikołaja)

3. wiadomości
-> uczestnicy ukraińskiego rajdu Stefana Bandery nie zostali wpuszczeni do Polski
-> w Wielkiej Brytanii wypuszczono sprawcę napadu na bank sprzed pół wieku
-> w Wieliczce otwarto wystawę „Seksmisji”

Czuwaj!
phm. Krzysztof Szczepaniak HO

Kontynuuj czytanie

Gru 29

Rozkaz L.4/2008

ZHP Hufiec Warszawa-Ochota
Szczep „BURZA”
151 WDW „A co może pójść źle?”

Bocheniec, 29 grudnia 2008

ROZKAZ L4./2008

Druhny i Druhowie!

1. Zamykam z wynikiem pozytywnym pierwszą próbę druhnie Marcie Karolewskiej.
2. Dopuszczam druhnę Martę do złożenia Przyrzeczenia Harcerskiego.
3. Przyznaję druhnie Marcie naramiennik wędrowniczy.

Czuwaj!
ćw. Grzegorz Bińka

Kontynuuj czytanie

Lis 15

Rozkaz L.2/2008

ZHP Hufiec Warszawa-Ochota
Szczep „BURZA”
151 WDW „A co może pójść źle?”

Warszawa, 15.11.08

ROZKAZ L1./2008

Druhny i Druhowie!

1. Mianuję na funkcję przybocznego dh. ćw. Michała Chojnackiego
2. Otwieram próbę na sprawność Terenoznawcy druhnie sam. Kasi Staniszewskiej

Wyjątek z rozkazu KSH z dn. 17.10.08
1. Otwieram próbę na chustę i naramiennik wędrowniczy dh Michałowi Klecha, opiekunka dh Mira Chlebicka.
Życzę wytrwałości. Powodzenia!

Wyjątek z rozkazu KSH z dn. 12.11.08
1. Otwieram próbę na chustę i naramiennik wędrowniczy wyw. Arturowi Kowalskiemu, opiekun próby pwd. Krzysztof Szczepaniak, HO.

Czuwaj!
ćw. Grzegorz Bińka

Kontynuuj czytanie